Nie żyje Tadeusz Różycki, były powstaniec. „Warszawa zawsze będzie pamiętać”

2 min. czytania
17.11.2026 21:11
Obserwuj nas na Google

Nie żyje Tadeusz Różycki „Dudek”, były powstaniec warszawski. Zmarł 15 listopada w wieku 95 lat. Informację przekazało we wtorek Muzeum Powstania Warszawskiego.

Znicz
fot. Krzysztof Zatycki / Forum

Z tego artykułu dowiesz się:

  • Kim był Tadeusz Różycki.
  • Co robił Tadeusz Różycki podczas Powstania Warszawskiego.
  • Jak Tadeusz Różycki wspominał czas po kapitulacji Powstania.

Nie żyje Tadeusz Różycki „Dudek”

„Z wielkim smutkiem, przyjęliśmy informację, że w wieku 95 lat na wieczną wartę odszedł Tadeusz Różycki ps. Dudek” - poinformowało we wtorek Muzeum Powstania Warszawskiego. Różycki był członkiem Szarych Szeregów, a w czasie Powstania pełnił funkcję łącznika-listonosza Harcerskiej Poczty Polowej.

Byłego powstańca pożegnał także prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski. „W trakcie okupacji i Powstania był członkiem legendarnych Szarych Szeregów. Urodził się w Warszawie, w Powstaniu służył w Śródmieściu, po wojnie oddał się muzyce, będąc przez lata związany między innymi z Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej. W wieku 95 lat odszedł na wieczną wartę. Żegnaj, Bohaterze. Warszawa zawsze będzie pamiętać” - napisał na portalach społecznościowych Trzaskowski.

Redakcja poleca

Tadeusz Różycki był uczestnikiem Powstania Warszawskiego

Tadeusz Różycki urodził się 10 marca 1931 r. w Warszawie. Przed wojną uczęszczał do Publicznej Szkoły Powszechnej nr 171, a w czasie okupacji służył w Szarych Szeregach. Po wojnie pracował w Orkiestrze Symfonicznej Filharmonii Narodowej jako muzyk, kompozytor, aranżer, dyrygent i wieloletni prowadzący zespołu Grająca Tabakierka. Tadeusz Różycki w 2013 r. w wywiadzie dla Archiwum Historii Mówionej Muzeum Powstania Warszawskiego opowiedział o swoich wspomnieniach z czasów Powstania.

- Od pierwszych dni Powstania zajmowałem się wszelkiego rodzaju pracami pomocniczymi, np. przy budowaniu barykady na ulicy. Na parterze sklepik miał pan Czesław Ołdakowski, był to człowiek związany z konspiracją i od razu po wybuchu Powstania założył opaskę AK. On dyrygował wieloma sprawami i między innymi mną też dyrygował, bo najpierw to była pomoc, a gdy ujawniłem, że jestem w Szarych Szeregach, powiedział: „Poczekaj, nie spiesz się, bo jeszcze pójdziesz tu i tu”. I pierwsze usługi to jemu niejako świadczyłem. Po kilku dniach zgłosiłem się na ul. Wilczą, do punktu Harcerskiej Poczty Polowej. Tam należałem do 4. drużyny - opowiadał.

Mówił także o wywiezieniu ludności cywilnej z Warszawy po kapitulacji Powstania. Miał wtedy 13 lat i jechał w wagonie towarowym pod eskortą niemieckich żołnierzy. - Tak że oni nas wywozili pod eskortą. Dlaczego i (po) co, to nie wiem, no bo przecież bandytami nie byliśmy, ludność cywilna, no ale nas tak wieźli. (...) No ale już się zrobiło ciemno, spać mi się odechciało, bo taki chłodek, gwiazdy piękne na niebie, no i się przyglądam na te gwiazdy. Mówię: „Jaki ten świat jest piękny, jak się patrzy do góry. A jaki on jest podły, jak ludzie potrafią to wszystko zniszczyć” - wspominał.

Źródło: Radio ZET