Radio ZET
Wiadomości
Polska
To najstarszy znak drogowy w Polsce. Powstał w 1151 roku i obowiązuje do dziś

To najstarszy znak drogowy w Polsce. Powstał w 1151 roku i obowiązuje do dziś

Karolina Apiecionek

3 min. czytania

Aktualizacja 08.05.2024

08.05.2024 13:41

Najstarszy znak drogowy w Polsce znaleźć można w Wielkopolsce. Jego historia sięga XII wieku. Co oznacza? I gdzie dokładnie można go znaleźć?

Kodeks drogowy i pierwsze znaki

Najstarszy znak drogowy w Polsce stoi w Koninie, przy Kościele św. Bartłomieja. To kamienny słup z 1151 roku. Oznacza połowę drogi między Kaliszem a Kruszwicą. Łacińska inskrypcja, która na nim widnieje, to: „Roku Wcielenia Pańskiego 1151 do Kalisza z Kruszwicy tu prowadzi punkt, wskazuje to formuła drogi i sprawiedliwości, którą kazał uczynić komes palatyn Piotr i starannie tę drogę przepołowił, aby był go pamiętny, racz każdy podróżny modlitwą prosić łaskawego Boga”.

Choć pierwszy samochód powstał pod koniec XIX wieku – był to Patentwagen Nr. 1 konstrukcji Carla Benza z 1885 roku – na drogach już wcześniej obowiązywały znaki drogowe. „W starożytnym Rzymie istniały słupy milowe (tysiąc podwójnych kroków = millarium, co stanowiło 1478,5 m) oraz pięciomilowe, tzw. kurierskie znaczące kolejne stadia przebytej drogi. W ten sposób oznakowano około 80 tys. km dróg kamiennych stanowiących główne trakty imperium. W okresach późniejszych również stawiano przy drogach znaki - w dzisiejszej nomenklaturze - znaki kierunku, mające formę słupów lub krzyży” – czytamy w portalu Auto-Świat.

Po wynalezieniu samochodu potrzebny był kodeks drogowy. Za pierwszy tego typu dokument uznawana jest „Konwencja dotycząca ruchu samochodowego”, podpisana 11 października 1909 roku w Paryżu. Oto najważniejsze ustalenia:

Budowa samochodu a w szczególności silnika i przewodów benzynowych, powinna być trwała, zabezpieczająca przed pożarem i wybuchem materiałów pędnych. Samochód nie powinien straszyć koni ani innych zwierząt nie powinien stanowić niebezpieczeństwa dla ruchu, ani też wydawać zbyt dużo pary lub dymu.
Samochód powinien posiadać: ster, dający możność kierowania w obie strony, w prawo i w lewo; dwa hamulce, niezależnie od siebie z odpowiednią siłą działające; jeden z nich powinien działać pewnie na koła lub też złączone z nimi bezpośrednio tarcze lub obręcze; urządzenie, które by umożliwiało zatrzymanie samochodu na wielkich spadzistościach podczas toczenia się tegoż wstecz (wspornik lub zapadka), o ile jeden z hamulców nie czyni zadość tym wymaganiom. Samochód, który waży więcej niż 350 kg, powinien posiadać urządzenie umożliwiające kierowcy jazdę wstecz za pomocą przeniesienia działającego na silnik.
Ster powinien być tak zbudowany, aby można było kierować samochodem, nie przestając obserwować drogi.
Każdy samochód powinien posiadać w miejscu widocznym tablicę, zawierającą następujące dane: firmę wyrobu samochodu, nr podwozia, siłę motoru w KP, ilość, skok i wiercenie cylindrów oraz ciężar samochodu bez ładunku. Kierowca powinien posiadać biegłość w prowadzeniu samochodu gwarantującą dostatecznie bezpieczeństwo publiczne. Na prowadzenie samochodu potrzeba mieć pozwolenie wydane przez władzę lub upoważnione Towarzystwo, wydane po należytym stwierdzeniu zdolności kierowania i obsługi samochodu.

Jako dowód, że samochód dany odpowiada powyżej wymienionym warunkom, oraz że kierujący nim posiada umiejętność kierowania samochodem w należytym stopniu, wydawane są: Międzynarodowe Świadectwa Drogowe.

Konwencja paryska wkłada na państwa podpisane obowiązek ustawienia na drogach znaków ostrzegających przed niebezpiecznymi częściami drogi, a mianowicie przed silnymi zakrętami, przejazdami kolejowymi, zagłębieniami i skrzyżowaniami dróg. Znaki te wyglądają jak podane rysunki. Powinny one być ustawione na widocznym miejscu w takim oddaleniu w obu kierunkach przed przeszkodą, by samochód jadący dozwoloną maksymalną szybkością mógł wygodnie na czas zwolnić biegu.

Źródło: Radio ZET, regionwielkopolska.pl, auto-swiat.pl

Nie przegap