Od pracy za kierownicą autobusu do pałacu prezydenckiego. Oto majątek Nicolasa Maduro

Miliony w cieniu głodu. Majątek Nicolása Maduro i cena jego władzy

Kiedy Nicolása Maduro wyprowadzano w sportowym stroju pod eskortą amerykańskich służb i przewożono do aresztu na Brooklynie, obraz ten obiegł światowe media jako symbol końca pewnej epoki. Człowiek, który przez ponad dekadę rządził jednym z najbogatszych surowcowo krajów świata, trafił do celi w państwie, które przez lata uznawał za swojego największego wroga. Upadek Maduro to jednak nie tylko historia polityczna – to również opowieść o pieniądzach, władzy i ogromnym kontraście między prywatnym majątkiem rządzących a dramatyczną biedą społeczeństwa.

Historia Nicolása Maduro często była przez niego samego wykorzystywana jako dowód „ludowego” pochodzenia. Urodzony w 1962 roku, nie ukończył studiów wyższych. W młodości pracował jako kierowca autobusu w Caracas i działał w związkach zawodowych. W latach 80. wyjechał na Kubę, gdzie przeszedł ideologiczne szkolenie inspirowane rewolucją Castro – doświadczenie, które ukształtowało jego polityczne myślenie.

Prawdziwy przełom nastąpił w latach 90., gdy dołączył do ruchu Hugo Cháveza. Po objęciu przez Cháveza władzy Maduro szybko awansował: był posłem, przewodniczącym Zgromadzenia Narodowego, ministrem spraw zagranicznych, a w końcu wiceprezydentem. Przed śmiercią Chávez wskazał go jako swojego następcę. W 2013 roku Maduro wygrał wybory i został prezydentem Wenezueli.

Redakcja poleca

Groźba Trumpa wobec wiceprezydentki Wenezueli. "Zapłaci wyższą cenę niż Maduro"

Chiny reagują na porwanie Maduro. Opublikowano komunikat

Pensja skromna – państwo biedne

Maduro wielokrotnie publicznie podkreślał, że żyje skromnie. Twierdził, że jego wynagrodzenie wynosi równowartość „dwóch petrosów” – państwowej kryptowaluty – co dawało około 120 dolarów miesięcznie. Oficjalne szacunki mówią jednak o pensji prezydenckiej na poziomie ok. 4 tysięcy dolarów miesięcznie. Nawet ta kwota, choć niewielka jak na światowych przywódców, w realiach Wenezueli była fortuną.

Kraj, którym rządził Maduro, pogrążał się w hiperinflacji i zapaści gospodarczej. Płaca minimalna została zamrożona i w przeliczeniu na dolary spadła do około pół dolara miesięcznie, co czyniło ją najniższą na świecie. Rząd próbował łagodzić skutki kryzysu systemem dodatków i bonów żywnościowych, ale nawet tzw. „kompleksowy dochód minimalny” dla pracowników sektora publicznego nie przekraczał 160 dolarów miesięcznie. Dla milionów Wenezuelczyków oznaczało to codzienną walkę o podstawowe produkty: chleb, ryż czy kurczaka.

Pałace, zegarki i luksus w cieniu kryzysu

Według dostępnych danych majątek Nicolása Maduro szacowany jest na około 2–3 miliony dolarów, natomiast jego żony, Cilii Flores, na kolejne 2–5 milionów. Łącznie daje to kwoty od 5 do nawet 7 milionów dolarów. Same liczby budzą pytania, bo trudno je pogodzić z oficjalnymi dochodami państwowych urzędników.

Analitycy i organizacje antykorupcyjne podkreślają jednak, że są to jedynie szacunki oparte na jawnych informacjach. Wenezuelski system finansowy od lat cechuje się skrajną nieprzejrzystością, a według amerykańskich prokuratorów rzeczywisty majątek Maduro może być znacznie większy i ukryty za pośrednictwem osób trzecich, spółek-wydmuszek oraz kont w rajach podatkowych. Jako prezydent Maduro korzystał z Pałacu Miraflores – symbolicznej siedziby władzy w Caracas – oraz z rezydencji w kompleksie wojskowym Fuerte Tiuna. To właśnie tam, według doniesień, miał zostać schwytany przez amerykańskie siły.

Choć publicznie deklarował skromność, media wielokrotnie wytykały mu oznaki luksusowego stylu życia. Na jego nadgarstku dostrzeżono zegarki warte dziesiątki tysięcy dolarów, w tym platynowego Rolexa Day-Date czy modele marki Hublot. Maduro i Flores bywali również widywani w drogich restauracjach i w ubraniach luksusowych marek.

Największe oburzenie wywołała wizyta w 2018 roku w ekskluzywnej restauracji Salt Bae w Stambule. Zdjęcia prezydenta zajadającego się stekiem i palącego cygaro obiegły świat w czasie, gdy w Wenezueli ludzie stali godzinami w kolejkach po żywność.

Cilia Flores – „pierwsza wojowniczka”

Żona Maduro, Cilia Flores, odgrywała w systemie władzy rolę znacznie większą niż tradycyjna pierwsza dama. Była przewodniczącą Zgromadzenia Narodowego i prokuratorem generalnym, a rządząca partia nazywała ją „pierwszą wojowniczką”. Stany Zjednoczone objęły ją sankcjami, uznając za kluczową postać w utrzymywaniu autorytarnej władzy.

Dodatkowym cieniem na jej wizerunku była sprawa siostrzeńców skazanych w USA za próbę przemytu kokainy. Amerykańskie władze wielokrotnie wskazywały, że działalność rodziny Flores była powiązana z nielegalnymi przepływami finansowymi.

Redakcja poleca

Ile można wpłacić na konto bez kontroli skarbówki? W końcu wskazano konkretną kwotę

Wskaźnik waloryzacji emerytur 2026. Tyle wyniesie twoje świadczenie [TABELA]

Pieniądze, ropa i system zależności

Według prokuratorów USA jednym z głównych źródeł nielegalnych środków miały być operacje wokół państwowego giganta naftowego PDVSA oraz programów importu żywności, takich jak CLAP. Mechanizm polegał na zawyżaniu kontraktów, zakupie towarów niskiej jakości i wyprowadzaniu różnicy na zagraniczne konta. Śledczy wskazują na Panamę, Szwajcarię, a także powiązania finansowe z Rosją i Chinami.

Majątek Maduro – nawet jeśli „tylko” kilkumilionowy – nabiera zupełnie innego znaczenia w kontekście skutków jego rządów. Podczas gdy elita władzy żyła w odizolowanych enklawach, kraj pogrążał się w jednym z najgłębszych kryzysów gospodarczych współczesnej Ameryki Łacińskiej. Ponad 7 milionów obywateli opuściło Wenezuelę, a miliony kolejnych popadły w skrajne ubóstwo.

Upadek Nicolása Maduro nie jest więc wyłącznie historią jednego polityka. To symboliczny finał systemu, w którym władza i pieniądze skupiły się w rękach nielicznych, a koszt zapłaciło całe społeczeństwo. Miliony dolarów zgromadzone w cieniu pałaców i zagranicznych kont pozostaną jednym z najbardziej jaskrawych dowodów tej epoki.

Źródło: Radio ZET/marca.com/fortune.com/fakt