Utrata mięśni dotkliwsza niż "Ozempic face". Naukowcy znaleźli już na to skuteczny lek
Leki z grupy agonistów receptora GLP-1, takie jak semaglutyd stosowany w preparacie Ozempic, zmieniły leczenie cukrzycy typu 2 oraz otyłości. Skutecznie zmniejszają masę ciała, ograniczając apetyt i poprawiając kontrolę metabolizmu. Coraz częściej pojawia się jednak pytanie, jak podczas takiej terapii chronić mięśnie, ponieważ część traconej masy ciała stanowi masa beztłuszczowa, obejmująca m.in. mięśnie.
Z tego artykułu dowiesz się:
- Co to jest apitegromab i jak działa.
- Jak apitegromab chroni mięśnie podczas terapii lekami GLP-1.
- Jaką skuteczność wykazuje apitegromab w ochronie masy mięśniowej.
- Jak ograniczyć proces utraty mięśni podczas terapii GLP-1.
Apitegromab pomaga chronić mięśnie podczas terapii Ozempikiem
Leki działające na szlak GLP-1 - semaglutyd (Ozempic, Wegovy) i tirzepatyd (Mounjaro, Zepbound) - zrewolucjonizowały leczenie otyłości. Pozwalają pacjentom schudnąć kilkanaście, a niekiedy nawet kilkadziesiąt kilogramów. Jednak wraz z rosnącą popularnością agonistów receptora GLP-1 coraz częściej zwraca się uwagę na ich skutki uboczne. Szerko komentowanym zjawiskiem jest "ozempik face" i "ozempik butt", ale lekarzy bardziej niepokpoi proces utraty masy mięśniowej. Właśnie dlatego zainteresowanie naukowców wzbudził apitegromab - lek opracowany pierwotnie na rdzeniowy zanik mięśni (SMA). Badania wykazały, że może on ograniczać proces utraty mięśni nawet o ponad 50 proc., nie osłabiając efektów odchudzania.
Czym jest apitegromab?
Apitegromab to eksperymentalne przeciwciało monoklonalne opracowane przez amerykańską firmę Scholar Rock. Lek działa poprzez selektywne hamowanie aktywacji miostatyny - białka, które naturalnie ogranicza wzrost mięśni. Miostatyna pełni rolę biologicznego hamulca, chroniąc organizm przed nadmiernym rozrostem tkanki mięśniowej. Gdy aktywność miostatyny zostaje ograniczona, organizm może skuteczniej budować i utrzymywać mięśnie. To właśnie dlatego apitegromab początkowo rozwijano jako potencjalną terapię dla pacjentów z rdzeniowym zanikiem mięśni (SMA), chorobą prowadzącą do postępującego osłabienia mięśni.
Ponad 50-procentowe ograniczenie utraty mięśni
Wyniki badania EMBRAZE opublikowano w czerwcu 2026 r. na łamach pisma "Nature Medicine". W randomizowanym badaniu fazy II uczestniczyły 102 osoby z nadwagą lub otyłością. Wszyscy otrzymywali tirzepatyd, natomiast połowa dodatkowo przyjmowała apitegromab, a druga połowa placebo. Po 24 tygodniach obie grupy schudły niemal tyle samo: grupa z apitegromabem straciła średnio 12,3 proc. masy ciała, grupa placebo 13,4 proc. masy ciała. Kluczowa różnica dotyczyła jednak składu utraconej masy. Pacjenci otrzymujący apitegromab zachowali średnio o 1,9 kg więcej beztłuszczowej masy ciała niż osoby przyjmujące placebo. Oznacza to około 55-procentowe ograniczenie utraty mięśni. Jednocześnie ilość utraconej tkanki tłuszczowej była praktycznie taka sama w obu grupach. Badacze zwrócili uwagę, że w grupie leczonej apitegromabem aż 85 proc. utraconej masy stanowił tłuszcz, podczas gdy w grupie kontrolnej było to około 70 proc. Oznacza to znacznie korzystniejszą jakość utraty masy ciała.
Chroni masę mięśniową, ale nie zwiększa siły
Choć apitegromab skutecznie ograniczał utratę masy mięśniowej, badanie nie wykazało istotnej poprawy funkcjonalnej. Uczestnicy nie osiągali lepszych wyników w testach siły mięśniowej ani sprawności ruchowej niż osoby otrzymujące placebo. Dla części specjalistów jest to kluczowa kwestia. Sam wzrost lub zachowanie masy mięśniowej widoczne w badaniach obrazowych nie zawsze przekładają się na większą siłę, lepszą kondycję czy sprawniejsze funkcjonowanie organizmu. Eksperci podkreślają więc, że potrzebne są większe i dłuższe badania, które pokażą, czy zachowanie mięśni dzięki apitegromabowi rzeczywiście przynosi pacjentom wymierne korzyści zdrowotne.
Jak chronić mięśnie podczas terapii GLP-1?
Badania nad lekami inkretynowymi pokazują, że od około 25 do 40 proc. utraconej masy ciała może stanowić tzw. beztłuszczowa masa ciała (lean mass), obejmująca przede wszystkim mięśnie. W przypadku tirzepatydu w badaniu EMBRAZE około 30 proc. całkowitej utraty masy ciała przypadało właśnie na utratę tkanki mięśniowej. Dla wielu pacjentów nie jest to wyłącznie problem estetyczny. Mięśnie odpowiadają za sprawność fizyczną, metabolizm glukozy, utrzymanie siły oraz zmniejszenie ryzyka upadków i niepełnosprawności w starszym wieku. Im mniej mięśni pozostaje po zakończeniu odchudzania, tym trudniej utrzymać uzyskane efekty.
Niezależnie od przyszłości apitegromabu eksperci są zgodni co do jednego: najlepszą metodą ochrony mięśni podczas odchudzania pozostają odpowiednia podaż białka i regularny trening oporowy. Pacjentom stosującym semaglutyd lub tirzepatyd zaleca się spożywanie odpowiedniej ilości białka i wykonywanie treningu siłowego 2–4 razy w tygodniu. Należy także monitorować skład ciała, a nie wyłącznie masę ciała. Takie postępowanie pozwala ograniczyć utratę mięśni i zwiększa szanse na utrzymanie efektów leczenia po zakończeniu terapii.
Źródło: Radio ZET/PAP/nature.com/nih.gov
Byłeś świadkiem czegoś niespodziewanego? Masz temat, którym powinniśmy się zająć?
Zgłoś sprawę przez Czerwony telefon Radia ZET
