Polacy przeprowadzają się do Hiszpanii. Ten błąd może słono kosztować
Hiszpania od lat przyciąga Polaków, którzy marzą o życiu w słońcu, jednak przeprowadzka wiąże się również z konsekwencjami podatkowymi. Kiedy można zostać uznanym za rezydenta podatkowego Hiszpanii i czy wystarczy spędzić tam więcej niż 183 dni w roku? Sprawdzamy, jakie zasady trzeba spełnić i na co zwrócić uwagę, by uniknąć problemów z fiskusem.
Z tego artykułu dowiesz się:
- Jakie czynniki wpływają na uznanie rezydencji podatkowej w Hiszpanii.
- Co oznacza przekroczenie 183 dni pobytu w kontekście podatkowym.
- Dlaczego ważne jest utrzymywanie centrum życia w Polsce, by uniknąć hiszpańskiej rezydencji.
- Które podatki musi płacić polski rezydent posiadający nieruchomość w Hiszpanii.
Rezydencja podatkowa w Hiszpanii: 183 dni to dopiero początek
Hiszpania w ostatnim czasie staje się prawdziwym hitem wśród Polaków i to nie tylko na krótkie wakacje czy urlop. Coraz więcej osób kupuje tam nieruchmości z myślą o przeprowadzce i przyszłości na Półwyspie Iberyjskim. Przebywający w Hiszpanii znaczną część roku bardzo często nie zdają sobie jednak sprawy, że o rezydencji podatkowej nie decyduje wyłącznie liczba dni spędzonych na miejscu. To błąd, który popełniają nawet ci, którzy swój pobyt starannie planują. - Klienci najczęściej pytają, ile dni mogą bezpiecznie spędzić w Hiszpanii, żeby hiszpański fiskus nie uznał ich za rezydentów. Tymczasem liczy się też m.in. to, gdzie prowadzona jest firma i gdzie mieszka rodzina - tłumaczy Joanna Ossowska-Rodziewicz z agencji nieruchomości By-Bright.
W Hiszpanii za rezydenta podatkowego można zostać uznanym przede wszystkim wtedy, gdy pobyt w kraju przekracza 183 dni w roku kalendarzowym, czyli między 1 stycznia a 31 grudnia. Przy ustalaniu tego okresu mogą być brane pod uwagę także krótkie nieobecności, jeśli podatnik nie wykaże, że jest rezydentem innego państwa. Sam czas pobytu nie jest jednak jedynym kryterium – rezydencję może przesądzić również centrum interesów gospodarczych, np. miejsce prowadzenia firmy, uzyskiwania głównych dochodów czy zarządzania inwestycjami. Oznacza to, że można zostać uznanym za rezydenta Hiszpanii nawet przy pobycie krótszym niż 184 dni.
Znaczenie ma także sytuacja rodzinna – jeśli w Hiszpanii mieszkają małżonek oraz małoletnie dzieci, urząd może przyjąć, że podatnik również ma tam rezydencję podatkową. Gdy ktoś formalnie mieszka poniżej pół roku w Hiszpanii, ale rodzina jest tu na stałe, dzieci chodzą do lokalnej szkoły, a on np. zarządza swoim biznesem zdalnie, może być traktowany przez urząd jako hiszpański rezydent.
Jak legalnie zachować polską rezydencję
Posiadanie numeru NIE, wpis do padrón, czyli rejestru mieszkańców czy zakup nieruchomości nie oznaczają automatycznie zmiany rezydencji. Jednak brak rejestracji też nie chroni tych, którzy faktycznie przenieśli do Hiszpanii swoje życie. Eksperci By-Bright tłumaczą, że aby bezpiecznie mieszkać w Hiszpanii okresowo, najlepiej pilnować określonych zasad: nie przekraczać 183 dni pobytu rocznie, utrzymywać realne mieszkanie i centrum życia w Polsce, prowadzić działalność zawodową z Polski, a rodziny nie osiedlać na stałe w Hiszpanii. Warto co roku uzyskiwać polski certyfikat rezydencji podatkowej i gromadzić dowody pobytu: bilety lotnicze, potwierdzenia płatności kartą, rachunki za media czy rezerwacje.
Jeśli Polska i Hiszpania jednocześnie uznają daną osobę za swojego rezydenta, rozstrzyga umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania między krajami. Bada się kolejno: stałe miejsce zamieszkania, ośrodek interesów życiowych, miejsce zwykłego pobytu, a na końcu obywatelstwo. Certyfikat polskiej rezydencji jest ważnym dowodem, ale nie stanowi absolutnej ochrony, jeśli fakty wskazują na przeniesienie życia do Hiszpanii.
Polski rezydent może posiadać nieruchomość w Hiszpanii, nie stając się jej rezydentem – płaci jednak lokalne podatki, m.in.: IRNR od najmu (zasadniczo 19 proc. dla rezydentów UE) lub od wartości użytkowania niewynajmowanej nieruchomości, podatek od zysku przy sprzedaży (ok. 19 proc.), IBI (lokalny coroczny podatek od nieruchomości). Po uzyskaniu hiszpańskiej rezydencji podatnik rozlicza co do zasady cały swój światowy dochód - pensje, dywidendy, odsetki, najem i zyski z akcji czy nieruchomości, także te w Polsce. Pojawiają się też obowiązki informacyjne dotyczące majątku za granicą.
Przed podjęciem ważnych decyzji, takich jak przekroczenie określonego limitu dni pobytu, rozpoczęcie pracy w Hiszpanii, objęcie stanowiska administratora spółki, przeprowadzka rodziny czy sprzedaż firmy, udziałów lub nieruchomości, warto wcześniej przeanalizować kilka możliwych scenariuszy podatkowych. Należy uwzględnić zarówno status nierezydenta, standardową rezydencję podatkową, jak i możliwość skorzystania z preferencyjnych zasad dla osób, które niedawno przeniosły się do Hiszpanii. Właściciele polskich firm powinni dodatkowo zwrócić uwagę na miejsce faktycznego zarządzania spółką oraz przepisy dotyczące zagranicznych podmiotów kontrolowanych. Jak podkreśla Joanna Ossowska-Rodziewicz, odpowiednie przygotowanie pozwala uniknąć sytuacji, w której dopiero po zakończeniu roku podatnik dowiaduje się o zmianie swoich obowiązków podatkowych.
Źródło: Radio ZET
Byłeś świadkiem czegoś niespodziewanego? Masz temat, którym powinniśmy się zająć?
Zgłoś sprawę przez Czerwony telefon Radia ZET
